کد خبر: 17096

تاریخ انتشار: مرداد ۲۶, ۱۳۹۷

فارین پالسی: چگونه می‌توان به توافق موشکی با ایران دست یافت

  ایران هرگز تن به توافق موشکی نخواهد داد و بازبینی‌ها و اقدامات جزایی برای کنترل برنامه‌ی موشکی‌اش را نخواهد پذیرفت، مگر آن که در ازای آن چیزی نصیبش شود. به گزارش مدار شرقی، به نظر می‌رسد به غیر از کشورهایی که در کمپین ضد ایرانی حضور دارند، هیچ کشور دیگری آمریکا را در موضع […]

 

ایران هرگز تن به توافق موشکی نخواهد داد و بازبینی‌ها و اقدامات جزایی برای کنترل برنامه‌ی موشکی‌اش را نخواهد پذیرفت، مگر آن که در ازای آن چیزی نصیبش شود.

به گزارش مدار شرقی، به نظر می‌رسد به غیر از کشورهایی که در کمپین ضد ایرانی حضور دارند، هیچ کشور دیگری آمریکا را در موضع خصمانه‌اش علیه ایران همراهی نخواهد کرد. اما همچنان که رهبران کشورهای اروپایی در تلاش هستند تا توافق هسته‌ای را حفظ کنند، باید سعی کنند تا دلایلی مشترک با واشنگتن برای پرداختن به نگرانی هایشان پیدا کنند.

به نوشته نشریه فارین پالسی، یک مسئله کلیدی تهدید بالقوه موجود در برنامه موشکی بالستیک ایران است: اگر ایران یک روز تصمیم به ساخت سلاح هسته ای بگیرد، برخی از موشک هایش که توانایی حمل کلاهک را دارند، می توانند برای حمل کلاهک هسته ای مورد استقاده قرار بگیرند.

یکی از سه دلیل دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، برای خروج از توافق هسته ای همین عدم وجود محدودیت در برنامه موشکی ایران بود. اما ترامپ هیچ راهکاری، به غیر از این درخواست غیرمعقول که ایران تمام موشک هایش را کنار بگذارد، ارائه نداد. با توجه به نقش کلیدی موشک ها در قدرت دفاعی و بازدارندگی ایران، کنار گذاشتن تمام برنامه ی موشکی به هیچ وجه ممکن نیست.

راهی بهتر وجود دارد: دولت های نگران باید مانع توسعه ی موشک های بالستیک قاره پیمای ایران شوند و آنها را در برد ۲۰۰۰ کیلومتر محدود کنند که البته پیش از این ایران اعلام کرده بود که این میزان، حداکثر مسافت مورد نیازش است. در حالی که ایران به طور کلی این محدودیت را برای خودش اعمال کرده است، اما نشانه هایی از دور زدن این محدودیت برای ساخت سیستم های دور برد دیده می شود. بنابراین، وجود یک توافق موشکی که شامل قوانین اجرایی و بازبینی می شود، مورد نیاز است.

ایران هرگز چنین محدودیتی را اجرایی نخواهد کرد و بازبینی ها و اقدامات جزایی برای کنترل برنامه ی موشکی اش را نخواهد پذیرفت، مگر آن که در ازای آن چیزی نصیبش شود. به عنوان یک بده و بستان، ایران می تواند اجازه ی ادامه ی برنامه ی پرتاب فضایی اش را داشته باشد اما با محدودیت تکنولوژی و شفافیت قوانین تا خطر پرتاب موشک ها با مقاصد نظامی به حداقل برسد.

محدودیت های فنی برای به حداقل رساندن خطر سیستم پرتاب فضایی ایران، به نفع مذاکرات جاری آمریکا با کره ی شمالی نیز خواهد بود. این که دقیقا منظور پیونگ یانگ از تعهد به خلع سلاح هسته ای اش، که دو ماه پیش در سنگاپور به ترامپ قولش را داده بود، چیست، هنوز نامشخص است. این تعریف یکی از اصلی ترین مشکلات مذاکرات، قبل و بعد از نشست، بوده است.

موشک های با قابلیت حمل سلاح هسته ای کره ی شمالی، هم کوتاه برد و هم دور برد، باید جزئی از توافق خلع سلاح هسته ای باشند. موشک های ماهواره ای غیرنظامی کره شمالی، اگر محدودیت و شفافیت لازم را رعایت کنند، می توانند این بار مستثنی باشند.

محدود کردن برد موشک های ایران به ۲۰۰۰ کیلومتر تهدید بالقوه ایران علیه اسرائیل، عربستان، بحرین، امارات و سایر کشورهای همسایه را حذف نخواهد کرد. ایده آل ترین حالت این بود که ایران تمام موشک هایی که قابلیت حمل ۱۱۰۰ پوند بار در بازه ی حداقل ۱۸۰ مایلی دارند را کنار بگذارد. اما هشت تا از سیزده سیستم موشک های بالستیک فعلی ایران فراتر از این محدوده هستند.

اما اگر بخواهیم صادقانه به این مسئله نگاه کنیم، ایران توانایی موشکی اش را تا این حد محدود نخواهد کرد، مخصوصا حالا که دشمنان منطقه ای اش نیروی هوایی شان را تقویت کرده و توانایی موشکی شان را بدون هیچ محدودیتی ارتقاء داده اند. درست این است که توافق محدود کردن برد موشک ها باید تمام کشورهای منطقه را شامل شود. حالا که این طور نیست، مقامات ایرانی به انگیزه های دیگری برای رضایت دادن به این توافق احتیاج دارند – مانند مستثتی شدن برنامه ی فضایی که قبلا به آن اشاره کردیم.

کشورهای غربی باید به جای به کار گرفتن اقداماتی مطلق برای تضعیف برنامه ی موشکی ایران، از این فرصت برای ممانعت از شکل گیری خطرناک ترین سیستم موشک های دوربرد استفاده کنند.

مایه تاسف است که پیش از این توافقاتی خلاقانه و از نظر فنی دقیق برای مهار توسعه موشک های بالستیک ایران و کره ی شمالی ارائه نشده اند. با این حال هنوز هم خیلی دیر نشده است و به طور فزاینده ای لازم الاجرا هستند.

Likes(0)Dislikes(0)
ارسال دیدگاه

*

code

logo-samandehi