کد خبر: 18825

تاریخ انتشار: مهر ۲۶, ۱۳۹۷

جنگ سال ۱۹۴۸؛ نخستین رویارویی اعراب و اسرائیل/۱

جنگ ۱۹۴۸ ، نخستین رویارویى نظامى اعراب با اشغالگران اسرائیل فلسطین به شمار مى آید. در این نبرد، ارتشهاى نظامى پنج کشور عربى مصر ، سوریه ، اردن ، عراق و لبنان ، شرکت داشتند . این جنگ در ۱۵/۵/۱۹۴۸ آغاز شد و با انعقاد موافقتنامه‌هاى جداگانه آتش بس با موجودیت اسرائیل، خاتمه یافت.   […]

جنگ ۱۹۴۸ ، نخستین رویارویى نظامى اعراب با اشغالگران اسرائیل فلسطین به شمار مى آید. در این نبرد، ارتشهاى نظامى پنج کشور عربى مصر ، سوریه ، اردن ، عراق و لبنان ، شرکت داشتند . این جنگ در ۱۵/۵/۱۹۴۸ آغاز شد و با انعقاد موافقتنامه‌هاى جداگانه آتش بس با موجودیت اسرائیل، خاتمه یافت.

 

جنگ اعراب با اسرائیل

به گزارش مدار شرقی، علت اصلى شعله ور شدن آتش جنگ ، تصمیم صهیونیسم و قدرتهاى جهانى حمایتگر آن بر ایجاد یک کشور یهودى نشین در فلسطین براساس قطعنامه تقسیم فلسطین بود . این قطعنامه را مجمع عمومى ملل متحد در تاریخ ۲۹/۱۱/۱۹۴۷ صادر کرده بود . ارتشهاى عرب ، سعى داشتند که ملت عرب فلسطین را در برابر اشغالگرى اسرائیل حمایت کنند و از تروریسم و ستمى که در پى تهاجم اسرائیل و شدت گرفتن این تهاجم دامنگیر آنان شده بود ، رهایى بخشند . نیز این کوشش را وجهه همت خود ساخته بودند که امنیت و صلح را به فلسطین برگردانند .

به نوشته‌ی هاکریا ۲۰۴۰، پیش از آن، جامعه عرب ، در تاریخ ۱۶/۹/۱۹۴۷ گردهمایى خاصى در صوفر لبنان برگزار کرده و تصمیم گرفته بود که در صورت تصویب تقسیم فلسطین ، حداکثر کمکهاى ممکن و فورى را به مردم فلسطین تقدیم کند . سپس در گردهمایى دیگرى که در ۱۵/۱۰/۱۹۴۷ در عالیه لبنان منعقد گردید تصمیم گرفته شد که دست کم ده هزار قبضه تفنگ با مهمات را در اختیار مردم فلسطین بگذارد و یک کمیته نظامى براى دفاع از عربیت فلسطین و سازماندهى این دفاع تشکیل دهد . به هنگام صدور قطعنامه تقسیم فلسطین ، و در اوج غلیان مردم ، جامعه عرب دعوت به یک گردهمایى نمود که این گردهمایى به تاریخ ۸/۱۲/۱۹۴۷ با شرکت نخست وزیران کشورهاى عربى در قاهره برگزار شد و با صدور بیانیه اى به کار خود پایان داد . در این بیانیه ، آمده بود که ” دولتهاى عرب قطعنامه سازمان ملل متحد را نمى پذیرند ، آن را از پایه و اساس مردود مى شمارند ، از استقلال و حاکمیت فلسطین جانبدارى مى کننند و چنان تدابیر تعیین کننده اى اتخاذ خواهند کرد که طرح تقسیم را عقیم خواهد گذاشت و زمینه نبرد را در این راه فراهم خواهد ساخت . ”

بدین سان ، اعراب تصمیم خود را مبنى بر مبارزه با تقسیم فلسطین اعلام داشتند . اما همزمان، اسرائیل که با صدور قطعنامه سازمان ملل متحد جان گرفته بودند ، عزم خود را بر ایجاد یک کشور یهودى نشین در فلسطین جزم کردند . در نتیجه، اعراب فلسطین، با ارتش جهاد مقدس و پشتیبانى ارتش نجات بخش ( ۳ – ۴ هزار رزمنده در برابر نیروهاى اسرائیل که در آن هنگام بالغ بر ۶۷ هزاربودند ) به دفاع از میهن خود برخاستند. این نیروها در زمینه تسلیحاتى، از سلاحهایى که از اروپا وارد مى کردند و یا از نیروهاى دشمن به دست مى آوردند و نیز سلاحهاى سبک محلى که خود مى ساختند ، استفاده مى‌کردند . نیروهاى اسرائیل آماده بودند ، شهرکهاى خود را به لحاظ سنگربندى استحکام بخشیده و ساکنان آن را در زمینه دفاع شخصى در برابر هرگونه تهاجمى از جانب اعراب ، آموزش داده بودند . نخستین مرحله از مراحل این پیکار خونین میان دو طرف ، با عملیات انفجار و انهدام و یورش آغاز شد .

در این میان، انگلیسیها تظاهر مى کردند که در این پیکار بى طرف هستند ، حال آنکه در عمل از سازمانهاى تروریست صهیونیستى حمایت مى کردند و اسلحه و مهمات در اختیار آنها مى گذاشتند .

در ۱۴/۵/۱۹۴۸ دیویدبن گوریون ایجاد کشور اسرائیل را در بخشى از سرزمین فلسطین اعلام داشت و براى آن یک دولت موقت تشکیل داد . بى درنگ ایالات متحده آمریکا آن را به رسمیت شناخت ، سپس شوروى ، و آنگاه دیگر کشورهاى تأییدکننده صهیونیسم ، آن را به رسمیت شناختند.

 

Likes(0)Dislikes(0)
ارسال دیدگاه

*

code

logo-samandehi