آن چه در کشور همسایه شرقی ما ، افغانستان ، می گذرد برای ما اهمیت دارد.همسایه ای که با ان اشتراکات فرهنگی و دینی و تاریخی بسیار و ۹۵۰ کیلومتر مرز مشترک داریم و وجود دولتی منسجم در آن سوی مرزها بر امنیت مرزهای ما تاثیر غیر قابل انکاری دارد.

جلال خوشچهره در یادداشتی می نویسد: قدرت گرفتن دوباره طالبان در افغانستان، بدترین اتفاقی است که نه تنها برای افغانستانی ها بلکه همسایگان و جامعه جهانی می تواند باشد.

افغانستان باز هم ملتهب شده و همه را نگران و متوجه خود کرده است. دهه‌هاست که افغانستان در حسرت ثبات سیاسی و امنیت و صلح پایدار است. جنگ داخلی و سلطه مداوم بیگانگان مجاهدت آن‌ها در مقابل تسلط مجدد آنهاست.

آنچه امروز در افغانستان می‌گذرد، بحرانی نه فقط برای افغانستان که برای خاورمیانه است و نتیجه سلسله‌ای از اشتباهات داخلی و خارجی است که اگر علم به این اشتباهات نباشد، امکان جلوگیری از بحران فراگیر و شرایط بی‌ثبات، جز رویایی زیبا نخواهد بود.

خبرگزاری انگلیسی رویترز در آلبوم تصاویر روز خود تصویری از مبارزه مردم افغانستان را منتشر کرده است.

ایالات متحده قطعا نه تنها به نفع دموکراسی، مردم افغانستان و آزادی بلکه صرفا به جهت تامین منافع خود در این کشور حضور داشته و به محض تحصیل حاصل با کمترین تعهدی، امنیت و منطقه و کشورهای همسایه را به خطرانداخته است.

نسبت طالبان و تشیع و مشکلات مربوط به آنها را در متن زیر بخوانید.

یک کارشناس شرق آسیا گفت: آمدن طالبان و حضورشان در قدرت خیلی به نفع ایران نخواهد بود. این گروه حتی اگر شراکت در قدرت داشته باشد و افغانستان هم ساختار سیاسی اش را تبدیل به فدرالی کند، که احتمالش زیاد است، در آن صورت طالبان تقریبا با ما هم مرز می شوند و این اگر این اتفاق بیافتد خیلی برای ایران خوشحال کننده نیست.

ارتباطات و مناسبات جمهوری اسلامی ایران با طالبان طی سال های اخیر یقینا قابل توجیه و حتما اجتناب ناپذیر است. چرا که سیاست راهبردی تهران در برقراری مناسبات با این جریان صرفاً برای ایجاد صلح و ثبات و امنیت در افغانستان است.

زنان افغانستان به‌ویژه نسلی که هرگز حکومت طالبان را به‌چشم ندیده‌اند از قدرت گرفتن این تندروان مذهبی پس از خروج قریب‌الوقوع نیروهای آمریکایی سخت هراسانند، شاید هراسان‌تر از باقی بخش‌های جامعه.