«بسیاری از رسانه‌های آمریکایی عملا به ابزارِ "مجتمع‌های نظامی و صنعتی" این کشور و تبلیغات منفی آن‌ها علیه چین تبدیل شده اند. آن‌ها دولت چین را با حکومت نازی‌ها در آلمان قیاس می‌کنند و به هر نحو ممکن، بایدن را نیز تحریک می‌کنند تا در مسیر جنگ و درگیری با چین گام بگذارد. امری که نتیجه آن حقیقتا وخیم خواهد بود».

علی سینا محمود در یادداشتی می‌نویسد: چین بعد از سال ۲۰۱۴ و آغاز خروج ناتو از افغانستان در چارچوب رهیافت ژئوپلیتیکی همسایگی نگاه تازه ای به افغانستان پیدا کرد. یعنی از نقش یک کشور نظاره گر و بی طرف عملا به کشوری مداخله گر و سازنده در امور افغانستان تبدیل شد. رهیافت ژئوپلیتیکی همسایگی چین شامل چهار ویژگی سیاسی، استراتژیک، اقتصادی و جفرافیایی میشود.

مهم ترین عامل خارجی در شکل گیری روابط چین و ایران، ایالات متحده است. واشنگتن به طور مستقیم و غیرمستقیم بر روابط پکن-تهران در سه سطح متفاوت تاثیر می گذارد

بهنام وکیلی در یادداشتی می‌نویسد: نگرانی اصلی چین در مسئله افغانستان انجام مسئولیت‌های خود به‌عنوان یک کشور بزرگ است. چین به‌عنوان یک قدرت جهانی مسئولیت و وظیفه دارد که به صلح و ثبات بین‌المللی کمک کند. افغانستان یک کشور همسایه است و پکن تلاش خواهد کرد تا اقدامات سازنده‌ای را برای حل مشکلات همسایگان خود انجام دهد.

طالبان حالا مرز با چین را به تصرف در آورده و گروه های مسلح اویغور فضای مناسبی برای فعالیت های خود خواهند داشت.

در حالی که گزارش های منتشر شده از خروج نیروهای آمریکایی از بزرگ ترین میدان هوایی در افغانستان به عنوان بخشی از برنامه خروج کامل نیروها از این کشور جنگ زده حکایت دارند، روسیه، ایران و چین گزینه های خود برای آینده نامشخص ارزیابی می کنند.

درست زمانی که به نظر می رسید عراق در حال تبدیل شدن به یک قدرت نفتی منطقه ای است و با وجود تلاش برای تحکیم رابطه با چین، توافق پیش فروش نفت به ارزش دو میلیارد دلار با شرکت دولتی ژنهوآ اویل را متوقف کرد.

از زمانی که اتحاد جماهیر شوروی به طور ناگهانی از داخل منفجر و منحل شد، رهبران چین به تجزیه و تحلیل این فروپاشی پرداختند تا با اتخاذ استراتژی مناسب و تصحیح اشتباهات، از تکرار اتفاقی مشابه در این کشور جلوگیری کنند.

محمود سریع‌القلم در یادداشتی می نویسد: اگر حاکمیت چین، اندیشه‌های خود را تغییر نمی­‌داد، منطقِ قدرت در نظامِ بین­‌الملل را نمی­‌پذیرفت و در داخل خود به انسجام نمی‌رسید، چین به قطبِ دوم اقتصاد و سیاست جهانی تبدیل نمی‌­شد.

کشورهای عرب تولید کننده نفت خام در حوزه خلیج فارس از جمله امارات متحده عربی و عربستان سعودی، با پیشبرد اصلاحات مربوط به کاهش وابستگی به نفت در نظر دارند مسوولیت پذیری مردم را با وضع مالیات بر ارزش افزوده افزایش دهند.