اوایل هفته ترکیه مدعی شد که سو قصدی به جان رجب طیب اردوغان تدارک دیده شده بود که حالا خنثی شده است. گمانه زنی ها در مورد این ماجرا هنوز ادامه دارد.

یک کارشناس مسائل ترکیه با اشاره به ترور اردوغان گفت که این احتمال وجود دارد برنامه ریزی برای این ترور از سوی پ ک ک و یا نفوذی‌های فتح‌الله گلن در سازمان امنیت ترکیه انجام شده باشد.

محسن پاک آیین در یادداشتی می‌نویسد: تُرکیه سعی دارد بطور نانوشته، رهبری و هدایت کشورهای تُرک را به عهده گرفته و شعار«شش کشور، یک ملت» را عملی سازد.

کارشناس مسائل بین الملل در گفتگویی با تاکید بر اینکه انگیزه جدی در غرب جلوگیری از تقویت مجدد اردوغان است گفت: از نظر محاسبات انتخاباتی مسیر اردوغان برای پیروزی و ماندن در قدرت ساده تر از مسیری است که مخالفان او باید طی کنند.

سیاست «تنش صفر با همسایگان» بخش مهمی از راهبرد حزب عدالت و توسعه در سال‌های اولیه به قدرت رسیدن این حزب را تشکیل می داد، اما ترکیه به رهبری اردوغان در سال‌های بعد به تنش حداکثری با بسیاری از کشورهای منطقه رسید.

پروفسور سیدحسن امین ضمن تاکید بر این نکته که ایران مشابه عراق و سوریه باید در ارمنستان و قفقاز جنوبی حضور نظامی پیدا کند، تشریح کرد: تنش امروز در قفقاز و قره باغ فقط حق اعمال حاکمیت آذربایجان بر جاده گوریس – قاپان نیست، حتی مسئله بستن مسیر ترانزیتی و قطع روابط تجاری و اقتصادی بین ایران و ارمنستان نیست، بلکه آنکارا و باکو سعی دارند در سایه پیروزی های جنگ سال گذشته قره باغ، ژئوپلیتیک منطقه قفقاز را تغییر دهند تا، هم جمهوری اسلامی ایران و هم ارمنستان عملاً در یک انحصار قرار گیرند.

به گفته اردمیر، با این حال، انتخاب رئیس جمهوری جدید آمریکا و همچنین تلاش های سریع وی برای دستیابی به توافق با ایران، موضع آنکارا را تغییر داده است.

اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی می‌نویسد: اعتماد و تکیه شهروندان جهان اسلام به رجب طیب اردوغان در مسئله آرمان فلسطین را می‌توان مصداق تکیه بر مترسکی داشت که همدست پرندگان است اما تمام لباس‌ها و پرستیز خود را مدیون صاحب مزرعه‌ای است که در این مصداق شهروندان جهان اسلام و به‌خصوص فلسطینی‌ها هستند.

چند سالی است که آمریکا به جای دولت و مردم افغانستان تصمیم می گیرد و تصمیم های خود را به اجرا می گذارد و با تجربه و خطا این کشور را به عرصه آزمایش سیاست های مختلف و حتی سلاح های جنگی تبدیل نموده است.

چند سالی است که آمریکا به جای دولت و مردم افغانستان تصمیم می گیرد و تصمیم های خود را به اجرا می گذارد و با تجربه و خطا این کشور را به عرصه آزمایش سیاست های مختلف و حتی سلاح های جنگی تبدیل نموده است.