اگر اروپا علاوه بر تحریم هایِ پنجم دسامبر علیه مسکو بخواهد تحریم های گسترده تری را علیه روسیه عملیاتی کند، عملا با چالش های به مراتب گسترده ای در بحث تامین انرژی خود رو به رو خواهد شد. درست در همین نقطه است که متوجه می شویم چرا اروپایی ها به نحوی فعال در حال میانجی گری میان ایران و آمریکا با هدف احیای برجام هستند.

«اگر دیپلمات ها در قالب کشورهای عضو گروه پنج بعلاوه یک و ایران، نتوانند راه حلی میانه جهت احیای برجام بیابند، احتمال اینکه منطقه خاورمیانه هدفِ بی ثباتی های بیشتر در آینده نزدیک قرار بگیرد، کاملا وجود دارد. البته که تحقق این سناریو تا سال ها تبعات منفی خود را در منطقه خاورمیانه نشان خواهد داد».

توافق دولت رئیسی نه‌تنها به گفته کیهان «توافق قوی جدید» نیست، بلکه به‌مراتب شکننده‌تر و ضعیف‌تر از برجام ۲۰۱۵ باشد. با‌این‌حال، به دلیل منافع ملی باید از هرگونه تلاش سیاسی و دیپلماتیک برای مذاکره، احیای برجام و لغو تحریم‌ها حمایت کرد؛ ولو آنکه طرف مقابل ۱۶ ماه کشور را دچار خسرانی جدی کرد تا به این توافق شکننده دست پیدا کند.

سید جلال ساداتیان به می‌گوید: «حتی اگر در آینده مذاکرات به نتیجه برسد و توافق حاصل شود، باز هم با وجود همراهی نسبی با این توافق، جریان مخالف برجام از هیچ‌گونه تلاشی برای به‌شکست‌کشاندن آن دریغ نمی‌کنند؛ چراکه منافع کاسبان تحریم در نبود برجام و تداوم تحریم‌هاست»

بدیهی است که ایران روشن ساخته است که پس از نیمه شب ۲۵ مرداد ماه دو مسیر برای ایالات متحده در فرداها قابل دسترسی است که می تواند روشن یا تاریک باشد، مسیر روشن ادامه‌ی گفتگو برای حل اختلافات باقیمانده برجامی و تصمیمات منطقی کاخ سفید برای کسب رضایت ایران است و مسیر تاریک، آزمایش مسیرهای قدیمی چند دهه‌ی گذشته که هیچگاه دست آوردی برای آمریکا به همراه نداشته است.

سخنگوی وزارت امور خارجه کشورمان در واکنش به برخی از ادعاهای مطرح شده مبنی بر ارتباط فرد ضارب سلمان رشدی با جمهوری اسلامی ایران تاکید کرد: به صورت قطعی و رسمی چنین موضوعی را تکذیب می‌کنم.

احمد بخشایش اردستانی معتد است:ایران با توجه به تجربه تاریخی در جنگ جهانی اول و دوم نباید و نمی‌تواند دیگر بی‌طرف باشد. ما باید یک طرف را انتخاب کنیم. دیگر سیاست بی‌طرفی جواب نمی‌دهد. ما در جنگ جهانی اول و دوم سیاست بی‌طرفی را در پیش گرفتیم و هر دو بار هم اشغال شدیم. این بار دیگر نباید آن اشتباه را تکرار کنیم.

مذاکرات هسته‌ای و مهمتر از آن احیای برجام اکنون در یکی از پیچیده‌ترین، حساس ترین و در عین حال مبهم ترین دوران خود به سر می‌برد تا جایی که با گذشت ۱۴۳ روز از بن بست گفت وگوهای وین و حتی با وجود شکست نشست دوحه، این فضای گُنگ عملا هر گونه تحلیل و ارزیابی قطعی را به محاق برده است. مجموعه رفتارهای متعدد، متنوع و متضاد تهران، واشنگتن و دیگر شرکای برجامی عملاً هرگونه گزاره ای را پیرامون شکست قطعی مذاکرات و عدم احیای برجام، نه به طور کامل رد می کند و نه تایید.

از زمان شروع مذاکرات در دولت سیزدهم، تعابیری چون توافق ۹۴، توافق ۲۰۱۵ گفتگوهای رفع تحریم، جی سی پی اُ اِی و غیره موضوع برجام و احیای آن را به حاشیه رانده است.

دولت بایدن استدلال کرده است که احیای برجام بهترین راه برای کنترل برنامه هسته ای ایران است. اما در صورت عدم موفقیت، به نظر می رسد آماده اتخاذ رویکرد فعلی اسرائیل برای مهار ایران است. این امر مستلزم تنگ‌تر شدن حلقه اقتصادی دور گردن ایران از طریق خروج این کشور از بازار نفت است.