«ملت سازی» که سال‌ها سیاست آمریکا بوده، پیش از اقدام، به بینش درست درباره واقعیت‌های روی زمین نیاز دارد و برای سیاست گذاران بهتر است که این مهم را در آینده در نظر بگیرند.

بعد از اندکی. تفکر در می‌یابیم که نباید اشتباهات گذشته تکرار شود و برای پیروزی در میدان جنگ فکر کنیم. به فرض مثال مقاومت پیروز می‌شود و باز مجال تصاحب حاکمیت سیاسی را می‌یابد، قدم بعدی چیست؟ چگونه می‌توان با بصیرت و دور اندیشی برای فردای مردم مان، اندیشید و فردای بهتر را برای آنها نوید داد؟ برای این کار نیاز است تا برای یک تعامل فعال و طراحی یک سیاست معقول و عمل گرایانه و با مد نظر قرار دادن واقعیت های عینی جامعه در یک معامله متعادل با خرد اندیشی و تعقل با همسایه ها، کشورهای منطقه و در مجموع غرب و شرق قرار گیریم.

افغانستان برای توسعه سایر حوزه‌ها ابتدا به توسعه صنعت حمل و نقل خود نیازمند است و صنعت حمل و نقل بیشتر از هر چیز دیگر با توسعه زیرساخت‌های ریلی میسر است. هرچند سیستم جاده‌ای هم در صنعت حمل‌ونقل نقش خود را دارد اما تأکید بر توسعه حمل‌ونقل ریلی به دلیل این که حجم عظیمی از کالا از این طریق میسر است، به مراتب مقرون به صرفه‌تر است، امنیت آن نسبت به جاده بالاتر است و توسعه این نوع مسیر حمل‌ونقلی کم‌ هزینه‌تر است. افغانستان که یکی از اهداف بزرگ ملی آن تبدیل شدن به چهارراه منطقه‌ای است، توسعه زیرساخت‌های ریلی اولین گام تحقق این هدف بزرگ است.

عبدالناصر نورزاد در یادداشتی می نویسد: اکنون تمامی کشورها بر اساس منافع ملی‌شان برنامه‌ریزی و چارچوب‌های اقدام‌شان را تعریف می‌کنند. این اصطلاح در واقع حاصل تحولات بنیادگر انقلاب صنعتی و ...

در یادداشتی درباره فروپاشی جمهوریت در افغانستان آمده است: لازمه تداوم و استقرار نظام‌های دموکراتیک، وجود بستر مناسب و یا نهادینه‌شدن فرهنگ شهروندی به عنوان فرهنگ جوامع دموکراتیک است. نهادینه ...

موضوع حق‌آبه هیرمند از زمان جدایی هرات از خاک ایران در سال ۱۸۵۷ میلادی جدی شد. سال ۱۳۵۱ قراردادی موسوم به کمیسیون دلتا افغانستان را ملزم کرد که از جریان هیرمند ثانیه‌ای ۲۶ مترمکعب یعنی سالانه ۸۵۰ میلیون مترمکعب آب در اختیار ایران قرار بدهد.

تصمیم بایدن در حقیقت برای رویارویی با پوتین در جنگ اوکراین بود. او فکر می کرد برای این جنگ باید جبهه افغانستان را آرام کند. این نتیجه ۱۷ سال تجربه کار او در کنگره و تعاملاتش در سیاست خارجی است که به این تصمیم رسید.

رژیم طالبان مطابق انتظار رفتار می کند و کشور را به بستری برای تروریسم بین المللی، قاچاق مواد مخدر و مهاجرت دسته جمعی تبدیل می کند. هیچ توجیهی برای تلاش های دولت جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده برای تعامل با آن وجود ندارد.

اگر بازیگران خارجی با نفوذ از ناتوانی طالبان در حل چالش‌های پیش روی کشور ناامید شوند حمایت از نیرو‌های مخالف ممکن است به میزان قابل توجهی افزایش یابد. بر این اساس، این وضعیت ممکن است به دور جدیدی از یک جنگ داخلی تمام عیار بر اساس تقابل بین قومی منجر شود.

تنها یک سال پس از خروج آمریکا از افغانستان، این کشور عملا تصویری تیره و تاریک را از خود نشان می دهد. در این چهارچوب جدای از مردم افغانستان و رنج هایی که می کشند، خطر توسعه تروریسم مهمترین تهدید است.