محمود سریع القلم در یادداشتی می نویسد: آمریکای امروز، آمریکای ۱۹۵۱ نیست. نظام بین الملل امروز، ضمن اینکه چند قطبی است (آمریکا، چین و روسیه)، هرمی هم هست (ظهور هند، برزیل، کره جنوبی و غیره). اول شدن در سال ۱۹۵۱ و اول ماندن در سال ۲۰۲۱ از شرایط متساوی برخوردار نیستند. بایدنِ دموکرات که در سمتِ راست مرکز طیف سیاسی آمریکا قرار دارد و همینطور مجموعۀ دموکراتها، این تغییر شرایط را پذیرفته اند و سیاست های اتخاذ شده در این هفت ماه نیز حکایت از این جهان بینی نوین دارد.

حمله‌ی القاعده به ایالات متحده، واقعه‌ای بود که ارتش امریکا را به افغانستان کشاند، و حالا به نظر می‌رسد بیستمین سالگرد آن، به خاطر آغاز دومین امارت طالبان، در خاطره‌ها خواهد ماند. پس از آن که رئیس‌جمهوری جو بایدن اعلام کرد تمام ارتش‌های بین‌المللی تا 11سپتامبر کامل، سریع و نامشروط از افغانستان خارج خواهند شد، طالبان حملات بزرگ خود را آغار کرد و در 15 آگوست، کابل را تصرف کرد.

اسرائیل به دنبال حمله نظامی به ایران است امریکا به دنبال کشاندن ایران پای میز مذاکره است چرا مدام تاریخ برای ایران دائما در حال تکرار است؟ سوالی که در هر دولتی تازه نفس چه در امریکا چه در ایران پرسیده می شود جنگ می شود؟ مذاکره می شود؟ چه خواهد شد؟تحریم ها لغو می شود؟

تغییر شرایط در واشنگتن غیرقابل انکار است: خاورمیانه دیگر اولویت اصلی ایالات متحده نیست. خروج آمریکا از منطقه با خروج نیروها از افغانستان و کاهش تعهدات نظامی در قبال عراق، اردن، کویت و عربستان سعودی و تمرکز بیشتر بر چین و روسیه مشهود است. به خصوص با توجه به سابقه فاجعه بار دخالت های اخیر ایالات متحده در منطقه، دلایل خوبی برای این تغییر استراتژی وجود دارد؛ اما این استراتژی بدون خطر نخواهد بود.

چند سالی است که آمریکا به جای دولت و مردم افغانستان تصمیم می گیرد و تصمیم های خود را به اجرا می گذارد و با تجربه و خطا این کشور را به عرصه آزمایش سیاست های مختلف و حتی سلاح های جنگی تبدیل نموده است.

در حال حاضر، ترکیه آمادگی دارد تا نقش کلیدی در تامین امنیت پس از خروج نیروهای امریکایی ایفا کند. ایران و ترکیه به عنوان دو کشور کلیدی در منطقه قادر هستند، در احیای صلح در افغانستان کمک کنند. اتحاد آنکارا و تهران نه فقط به افغانستان، بلکه به کل بشریت کمک خواهد کرد.

حضور نیروهای آمریکایی در عراق به سال های بعد از حمله به این کشور در سال 2003، مربوط می شود. در این زمان، راهبرد دولت جورج بوش، افزایش نیروها در عراق برای مقابله با شورش شبه‌نظامیان سنی و تثبیت ثبات در عراق بود.

یک روزنامه لبنانی نوشت، تشکیل یا عدم تشکیل دولت در لبنان برای آمریکا و سعودی چندان فرقی ندارد، آنها تنها یک هدف یعنی مقابله با حزب‌الله دارند و هر مسیری در لبنان که به این هدف ختم نشود، برایشان مهم نیست.

پس از پایان دور چهارم گفت‌و‌گوی راهبردی بغداد و واشنگتن و انتشار مفاد بیانیه پایانی، منابع خبری می‌گویند، این بیانیه تفاوتی با بیانیه دور سوم ندارد و فقط نامگذاری‌ها تغییر کرده است.

تلاش نفسگیر عراقی ها برای دموکراسی مشخص نیست که راه به جایی ببرد یا خیر؟ آمریکایی ها با تغییر در لباس میش در عراق ماندگار شدند و وعده های رنگینی را به نخست وزیر الکاظمی داده اند این در حالی است که عراق همچنان درگیر جنگ احزاب و نارضایتی اقشار این مردم از وضعیت موجود است.