مدتی پیش، دوستی عزیز کتاب «جبر جغرافیا» را به من هدیه داد. دیدگاه موجود در آن کتاب تبیینی از چرایی بحران و منازعه در مناطق مختلف جهان مبتنی بر فهم جغرافیایی است. فصلی از کتاب نیز به خاورمیانه اختصاص داده شده است.

روسیه با مخالفت با جامعه جهانی درباره سوریه موضع روشنی اتخاذ کرد و به نظر می رسید آخرین راه بقای دمشق است. اسد در سال ۲۰۰۶ به مسکو بازگشت و مدودف در سال ۲۰۱۰ به عنوان رئیس جمهوری از دمشق دیدن کرد. روسیه نمی خواست سوریه را از دست بدهد.

پرونده سوریه که از زمان بر سر کار آمدن دولت جو بایدن تا حدودی به محاق رفته بود، اکنون بار دیگر در محافل بین‌المللی با جدیت به میان آمده است. طرح شدنی که از «تابستانی داغ» برای سوریه و احتمالا برخی مناطق آن خبر می‌دهد.

بعد از سوریه، لیبی فرصت مهم بعدی برای گسترش شبکه نفوذ روسیه در مدیترانه بود. با تشدید جنگ داخلی در لیبی، روسیه به عنوان یک پشتیبان اصلی ارتش ملی لیبی به فرماندهی ژنرال خلیفه حفتر ظاهر شد. اما کرملین همچنین روابط خود را با دولت رسمی در طرابلس نیز حفظ کرد. موضع گیری روسیه در جنگ داخلی لیبی نشان می دهد که برای ادامه نفوذ بر امور این کشور در بلند-مدت فارغ از نتیجه درگیری، آماده شده است.

شمیمه بیگم عروس سابق داعش، در تصاویر جدید کاملا با مدلی متفاوت ظاهر شده است؛ دختری که برای پیوستن به این گروه تروریستی به سوریه فرار کرد.

به گزارش رادیو و تلویزیون دولتی سوریه، شهردار شهر عثمان در استان درعا هدف گلوله پیکارجویان قرار گرفت و کشته شد.

تازه ترین گزارش ها از تلاش دولت های عربی برای نزدیک شدن به دمشق حکایت دارد و نشریه فارین پالیسی روایت هایی از این تلاش ها را بعد از اعلام نتایج انتخابات سوریه(در ۲۶ می) فاش ساخته است.

دکتر حسن مرهج، اندیشمند عرب در یادداشتی می نویسد: غرب همیشه از عبارت "جنگ داخلی" برای آنچه در سوریه اتفاق می‌افتد، استفاده کرده است. اگر این یک جنگ داخلی بود، پس چرا داعش ظهور کرد؟

موضوع اولی که درباره بشار اسد و زنده یاد حافظ اسد، رئیس جمهوری کنونی و رئیس جمهوری فقید سوریه می توان مطرح کرد این است که این دو پدر و پسر برخلاف بخشی از کشورهای عربی منطقه هیچ گاه در تضاد با ایران نبوده اند و از بعد منافع ملی ایران تداوم حضور خاندان اسد در سوریه به نفع ایران بوده است.

علیرضا نعمت اللهی نوشت: «سور سوریه» دست تو را می‌گیرد. توی پس‌کوچه‌های دمشق، بوکمال و دیرالروز می‌چرخاند و در برگ‌های پایانی آن مرد میدان رفته و خواننده با یک اندوه روبرو می‌شود که بی آن مرد میدان، چه بر سر خاورمیانه می‌آید.