روسیه از همان ابتدایِ حضور خود در جنگ داخلی سوریه، با رژیم اسرائیل به یک توافق دست یافت: اسرائیل قول داد تا امنیت شهروندان روسی و تاسیسات نظامی روسیه در خاک سوریه را در جریان حملات خود به مواضع گوناگون در داخل سوریه، حراست کند. در عوض، روسیه نیز قول داد تا از تسلیحات خود جهت دفع کردن حملات اسرائیل به بخش‌های مختلف سوریه استفاده نکند

پرستو بهرامی راد در یادداشتی می‌نویسد: هیئت مذاکره کننده ایرانی در مذاکرات وین نیز برای رسیدن به توافق روی روسیه و چین حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند. به نظر می‌رسد با تغییر تیم مذاکراتی در دولت جدید ایران از شرایط مطلوب و تیم قوی برخوردار نیست و به همین دلیل روسیه می‌تواند راه را برای ایران تا حدودی هموار کند. به همین دلیل دولت ابراهیم رئیسی سعی دارد روند مذاکراتی روسیه در وین را کاملاً امر طبیعی نشان دهد

در شرایطی که مذاکرات برای احیای برجام ۲۰۱۵ میلادی در معرض خطر شکست قرار دارد دولت بایدن با این چشم‌انداز مواجه شده که برای پایان دادن به بن بست هسته‌ای با ایران مجبور است به روسیه و چین دو رقیب بزرگ بین المللی امریکا تکیه کند.

روابط نزدیک ایران، وسیه و چین – شامل همکاری‌های سیاسی، نظامی و اقتصادی – می‌تواند ایران را به یک قدرت برتر منطقه‌ای، مصمم‌تر و خشن تر در تلاش برای تحمیل نظام عقیدتی خود در خارج از مرزها به‌ویژه در عراق، سوریه و لبنان تبدیل کند.

دیپلماسی و منطقه گرایی تنها راه مبارزه در برابر تکرار شرایط تاریخی پس از ۱۹۲۱ و در آستانه یکصد سالگی آن است که باید در مجالی دیگر به گفتگو در آن باب نشست.

روابط روسیه و اتحادیه اروپا پس از بحران اوکراین به وخامت گراییده و فضای همکاری به میزان قابل توجهی کوچک شده است. منطقه مِنا همچنین شاهد اصطکاک فزاینده بین روسیه و اتحادیه اروپا، عمدتا در چارچوب درگیری های سوریه، بوده است. با این حال، فضا و شرایط مهمی برای همکاری وجود دارد. اتحادیه اروپا اقدامات روسیه در منطقه را چطور درک می کند و آیا این اقدامات را با اهداف و منافع خود سازگار می داند؟

مریم خالقی نژاد در یادداشتی می نویسد: روسیه یکی از قدرت های جهانی است که با پیش روی طالبان و خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، سکوت خود را در مقابل افغانستان شکسته، اگرچه مقامات روس معتقدند که این پیش روی طالبان به منزله تمرکز بر کل کشور نیست و آنها توانایی اداره همه کشور را ندارند اما این پیش روی در حالی ادامه دارد که تا کنون دولت افغانستان نتوانسته است به مقابله و تخلیه کامل مراکز تحت تسلط طالبان بپردازد و طالبان نیز روز به روز در حال پیشروی است.

اظهارات اخیر یک دریاسالار و یک منبع ناشناس روسی یک سری گمانه زنی ها درباره این مساله را در پی داشت که آیا روسیه رویکرد خود را در قبال حملات اسرائیل به مواضع ایران و حزب الله در سوریه تغییر داده است؟ اگر چنین تغییری در راه باشد، احتمالا مشکلاتی را برای ایالات متحده ایجاد خواهد کرد چون وضعیت اسرائیل و روسیه اگرچه غیردوستانه نیست، اما شکننده و پیچیده است.

عبدالباری عطوان می نویسد: اسرائیل دو سیلی محکم در پاسخ به تجاوز مکررش به اهداف ایران و سوریه و نیز حزب الله دریافت کرده است؛ اولی وقتی بود که روسیه ارتش سوریه را به سامانه موشکی‌ای مجهز کرد که می‌تواند تمام موشک های اسرائیل را سرنگون کند و دوم حمله ایران به کشتی‌اش در سواحل عمان بود که تایید کرد حملاتش در عمق سوریه بی‌پاسخ نمی‌ماند.

روسیه و کشورهای آسیای میانه نه منابع، نه دلایل قانع کننده و نه تمایل به مداخله نظامی در امور افغانستان را دارند. چنین مداخله ای یک بی احتیاطی کامل با نتایج فاجعه بار خواهد بود.