بی مهری به برخی هنرمندان حرفه ای و دسته بندی هنرمندان با خط کشی خودی و غیر خودی، فضا را برای آن دسته از هنرمندانی باز می کند که به جای تلاش برای حرفه تر شدن آثارشان، سعی دارند که ارتباطشان با نهادهای قدرت در کشور، قوی تر شود.
اینکه اسم یک عکاس حرفه ای و مهم کشور را سرچ کنی و از یک سو به تعریف و تمجید بزرگان هنر برسید و از سویی دیگر به برچسب ها و اتهام های ثابت نشده در کشور خودش ، بدترین اتفاق برای جامعه هنری یک کشور است که ظاهرا در کشور ما عادی شده و پیش از این هم اسم هایی چون مرحوم کاوه گلستان، مرحوم عباس عطار، آلفرد یعقوب زاده و …. را با اتهام هایی شنیدیم که هیچ گاه اثبات نشد و قرار هم نیست اثبات شود اما این اتهامات سبب محدودیت هایی برای این هنرمندان بوده و هست.
وقتی دو سال پیش نمایشگاه آلفرد یعقوب زاده در ایران با موضوع «انتفاضه فلسطین» بدون حضور وی برگزار شد، بحث هایی که پیرامون عدم حضور این هنرمند بین المللی در محافل عکاسی بوجود آمد، ترغیبم کرد تا با سرچی کوتاه در گوگل، نظرات دوستان و همکاران را در مورد وی بخوانم و در کمال تاسف اتهاماتی را به یاد آوردم .
اینکه گفته می شود «اگر میخواهی یک شبه بزرگ شوی، با بزرگان باش» می تواند تعبیر دیگری هم داشته باشد، با این مفهوم که « اگر میخواهی یک شبه بزرگ شوی، از بزرگان انتقاد کن» و ظاهرا برای برخی از افراد جامعه ما یک ترفند بسیار موثر است برای مهم و بزرگ دیده شدن .
این در حالی است که آثار آلفرد یعقوب زاده در بخش جنبی سی و ششمین جشنواره فیلم فجر، در معرض دید و قضاوت هزاران بازدید کننده قرار گرفت
از سویی دیگر گاهی انگار فراموش می کنیم که باید در حوزه فعالیت خود قوی و حرفه ای باشیم تا دیده شویم و ناکامی های ما در جشنواره های بین المللی یا محافل هنری جهانی، هیچ ربطی به تفکرات و ایدولوژی ما ندارد.
مسئله ای که نه تنها در هنر عکاسی بلکه در مورد برخی دیگر از هنرمندان در شاخه های دیگر هم صدق می کند، این است که به این باور نرسیدند که تنها این اثر هنری است که معرف ما است و دیدگاه و نگاه ما را به جهان نشان می دهد و واقعا در آن سوی دنیا کسی دنبال کننده عقاید تک تک هنرمندان ما نیست تا به یکی جایزه بدهد و دیگری را رد کند.
اینکه مدام تکرار کنیم برای ارزش های نظام عکس می گیریم، با شهید آوینی دوست بودیم ، دیگران صرفا برای پول عکس می گیرند و یا اینکه بخاطر ولایتمدار بودن مورد توجه و تقدیر قرار نگرفته ایم، غیر از توهینی آشکار به باورها و ارزش های یک ملت، چیزی ندارد.
هرچند که مدتی است این رویه در میان برخی از هنرمندان باب شده است که به جای ارائه آثار قوی و حرفه ای، خود را نزدیک به آرمان ها و ارزش های نظام می دانند و با تملق و چاپلوسی سعی در بدست آوردن موقعیت هایی دارند که در بسیاری از موارد هم موفق بوده اند و موقعیت های مالی خوبی بدست آورده اند اما اگر تصور می کنند که در دنیای هنری ماندگار خواهند شد و آثاری جاودانه بر جای خواهند گذاشت؛ مسلما اشتباه بزرگی می کنند؛ هنر مسیر مشخص خودش را طی می کند و برای هیچ کسی تغییر نمی دهد.
توصیه ای که برای این دوست عکاس دارم این است که از شهید احسان جهان بزرگی بیاموزد که عکاسی مذهبی و بسیار معتقد بود و حتی به نظر من، از بسیاری از هنرمندانی که امروز خود را مذهبی و ارزشی می دانند معتقد تر بود و هرگز کسی از وی دروغ نشنیده بود اما عکاسی را از مرحوم کاوه گلستان که با وی اختلاف عقیده بسیاری داشت، آموخت و همیشه هم احترام استادی برای گلستان قائل بود.
مجید سعیدی، عکاس خبری