«عبدالفتاح السیسی» که روزهای ریاست جمهوریش با اعتراض های گسترده و دستگیری ها و سرکوب های شدید شروع شد اکنون در تلاش است با تحرک سیاسی بیشتر، چهره میانه رو تری از خود نشان دهد اما ظاهرا سایه بی اعتمادی در فضای سیاسی این کشور اجازه تحرک سیاسی بیشتر را به وی نمی دهد.
به گزارش مدار شرقی، این روزها دو خبر از مصر در میان اخبار خاورمیانه قابل تامل است، اول تایید حکم بیست سال زندان «محمد مرسی»، رئیس جمهور پیشین این کشور و دوم تحریم برخی احزاب معارض مصری برای شرکت در کنفرانسی ملی که «عبدالفتاح السیسی»، ترتیب داده بود.
هم زمانی انتشار این دو خبر به روشنی مشخص می کنند که هر چند «السیسی» توانسته بر فضای حاکمیت کشورش مسلط شود و تا حدودی شعله اعتراض ها را خاموش کند اما هنوز برای جلب اعتماد در فضای سیاسی داخل کشور راه طولانی در پیش دارد.
احزاب معارض عضو «ائتلاف جریان دموکراتیک» در بیانیه ای اعلام کردند که در کنفرانس ملی جوانان مصر شرکت نخواهند کرد و در بیانیه خود که به امضای تمامی احزاب مخالف دولت رسیده است، علت تصمیم خود برای تحریم کنفرانس جوانان را هدر دادن رویای جوانان و خواسته های آنها برای داشتن دولت دارای عدالت، کرامت و آزادی به دلیل سیاست های کنونی عنوان کردند و به استمرار حبس ده ها جوان انقلابی از ۲۵ ژانویه سال ۲۰۱۱ و ۳۰ ژوئن سال ۲۰۱۳ ، اشاره کردند.
صرف نظر از تصمیمی که احزاب مخالف برای تحریم کنفرانس ملی گرفته اند، هماهنگی این احزاب به نوعی هم صدایی مخالفان محسوب می شود که «السیسی» بسیار تلاش کرد آن را از بین ببرد.
این در حالی است که دولت «السیسی» در مواضع داخلی و خارجی خود بسیار هوشیار بود تا دوباره با سیل مخالفان در میدان ها رو خیابانها روبرو نشود.
موضع گیری های مصر در سالهای اخیر نشان می دهد که وی به خوبی می داند در داخل کشور موضع مقتدر و محکمی ندارد تا در تحولات خاورمیانه محکم تر قدم بردارد و به نظر می رسد از این مسئله غافل نیست که تا اقتدار سیاسی خود را در داخل بوجود نیاورد نمی تواند چالش هایی که در دیپلماسی با آن رو برو است را از میان بردارد.
به هر حال دولت «السیسی» چالش های مهمی مانند روریارویی با دولت اردوغان را دارد که خود را حامی جریان اخوان المسلمین در جهان می داند.
احتمالا خود «السیسی» به این مسئله به خوبی واقف است که فعلا نمی تواند اقدامات و تحریکات سیاسی دولت ترکیه را محکم و مقتدرانه پاسخ دهد چرا که هنوز موقعیت شکننده ای در داخل دارد.
از سویی دیگر به نظر می رسد چندان هم مایل نیست فشار های حکومتش را از روی جریان اخوان المسلمین بردارد و هنوز این جریان را تهدید بزرگ و خطرناک برای حکومتش می داند هرچند اگر به محبوب نبودنش در داخل کشور دامن بزند و فاصله اش هر روز با جریان های سیاسی مخالفش بیشتر شود.
به نظر می رسد، رئیس جمهور مصر اکنون راه سختی را برای ایجاد وحدت سیاسی و آشتی ملی در داخل دارد تا در سایه آن بتواند بیشتر مواضع و اهداف خود را در منطقه دنبال کند.