معرفی کتاب خیزش مردم سرخورده
علی موسوی خلخالی می نویسد: کتاب «خیزش مردم سرخورده» نوری از دریچههای مختلف بر جوامعی است که در همسایگی ما هستند، همسایگانی که با وجود مشترکات فرهنگی فراوان اطلاعات نسبتا کمی از آنها داریم اما میتوانند نکات بسیاری را به ما بیاموزند؛ کشورهایی مثل مصر، تونس، لیبی و… در این کتاب تلاش شدهاست بهار عربی از جنبههای گوناگون دیده شود.
به گزارش مدار شرقی، یک دهه گذشته، خاورمیانه با طوفانی مواجه شد که ناتمام ماند. بهار عربی روندی ناتمام است که مردم سرخورده از سالها دیکتاتوری، فقر و سیاستزدگی رقم زدند و شاید انتظار نداشتند دومینهوار به دیگر کشورهای عربی سرایت کند. عدهای بهار عربی را پروژهای از پیش تعریفشده میدانند در حالی که زمینههای آن از قبل وجود داشت و بسیاری از ناظران پیشبینی آن را کرده بودند، حتی به اعتقاد بسیاری دیر به وقوع پیوست.
مردم سرخورده عرب دیر به تکاپوی تغییر افتادند اما وقتی که ناگهان برخواستند طوفانی بهپا کردند که تبعات پیشبینی نشدهای را بهدنبال داشت. نویسندگان کتاب “خیزش مردم سرخورده” بهروشنی توضیح میدهند که چگونه مردم این کشورها در همه چیز سرخورده بودند، از اقتصاد تا سیاست، از مذهب تا فرهنگ و از آزادی تا حتی زبان. آنچه در کشورهای دیگر عادی و پیشپا افتاده تلقی میشود چنان در این کشورها معضل بود که حتی به تهدیدی امنیتی تبدیل میشد. همچنین فساد سیستماتیک موجود تحت لوای حکومتهای استبدادی الیگارشیک امکان تنفس آزاد اقتصادی را از مردم سلب کرده بود.
سرخوردگیهای گوناگون و انباشتهشده ذرهذره جمع شدند و در آخر طوفانی بهپا کردند که سیستمهای امنیتی مخوف بن علی و حسنی مبارک و حتی معمر قذافی توان ایستادگی در برابر آن را نداشتند.
کتاب «خیزش مردم سرخورده» نوری از دریچههای مختلف بر جوامعی است که در همسایگی ما هستند، همسایگانی که با وجود مشترکات فرهنگی فراوان اطلاعات نسبتا کمی از آنها داریم اما میتوانند نکات بسیاری را به ما بیاموزند؛ کشورهایی مثل مصر، تونس، لیبی و…
در این کتاب تلاش شدهاست بهار عربی از جنبههای گوناگون دیده شود. هم از نگاه خارجی و سیاستمداران خارج از جهان عرب که در بخش اول مطالبشان را میخوانید، هم از نگاه سیاستمداران فعال در جامعه عرب و هم از نگاه روشنفکران، نویسندگان و اندیشمندان عرب که هر کدام از دریچه ویژه خود و از بعدی که مورد اهتمامشان است، به تحولات نگاه کردهاند.
کتاب به دو بخش تقسیم شدهاست. بخش اول با وجود آنکه نویسندگان مقالات از چهرههای مطرح هستند، بیشتر جنبه ژورنالیستی و کمتر جنبه پژوهشی دارد. اما در بخش دوم تلاش شده است مقالات آن دسته از نویسندگانی آورده شود که بهطور عمیق درباره بهار عربی پژوهش و اظهارنظر کردهاند. برای همین در بخش دوم عمیقتر به موضوع پرداخته شدهاست.
منبع: دیپلماسی ایرانی