تمرکز روسیه در اوکراین و نفوذ ناتو در قفقاز جنوبی !
تمرکز روسیه بر جنگ با اوکراین در شرق اروپا باعث شد تا قفقاز جنوبی در غیاب این قدرت منطقه ای به مرحله جدیدی از سیاست ورزی بین المللی وارد شود. از اقدامات نظامی رخ داده در آن اگر بگذریم مهمترین رخداد پشت پرده و خزنده جاری در قفقاز جنوبی، پر رنگ شدن حضور «ناتو» است.
به گزارش مدار شرقی، رامین فرهودی زرنق در یادداشتی برای می نویسد: جمهوری اسلامی توانسته است مرزهای شرقی و غربی خود را با کمک محور مقاومت سامان بخشد و در منطقه خاکستری با عملکردی مناسب در برابر سیاست های آمریکایی، بازی خوبی به نمایش بگذارد.
اکنون منطقه خاکستری قفقاز جنوبی در حال شکل گیری است و یک نقش آفرین با تجربه و دارای نفوذ فرهنگی و تاریخی برای مدیریت میدان لازم است. روس ها دیگر توان بازی در این میدان را ندارند یا حداقل به این زودی ها نخواهند داشت. پس جمهوری اسلامی ایران باید برای حضور در آن و کنترل ناتو وارد عمل شود.
تمرکز روسیه بر جنگ با اوکراین در شرق اروپا باعث شد تا قفقاز جنوبی در غیاب این قدرت منطقه ای به مرحله جدیدی از سیاست ورزی بین المللی وارد شود. از اقدامات نظامی رخ داده در آن اگر بگذریم مهمترین رخداد پشت پرده و خزنده جاری در قفقاز جنوبی، پر رنگ شدن حضور «ناتو» است.
لرد جرج رابرتسون، دبیرکل وقت ناتو در سال ۲۰۰۲ اعلام کرد «قفقاز جنوبی برای سازمان پیمان آتلانتیک شمالی اهمیت خاصی ندارد» اما باید توجه داشت که این جغرافیا بعد از ۱۹۹۰ اهمیت ویژه ای برای فرماندهی ناتو پیدا کرده است.
به همین منظور در سال ۱۹۹۹ در چارچوب شورای مشارکت یورو-آتلانتیک (EAPC)، یک کارگروه ویژه در مورد چشم اندازهای همکاری منطقه ای در قفقاز تاسیس شد که تمرکز اصلی را بر مسائل دفاعی و اقتصادی، برنامه ریزی مدنی و اضطراری، علم و محیط زیست قرار داد که البته این همکاری ها فاقد مشارکت استراتژیک با اتحادیه اروپا به مفهوم ویژه آن بود.
رابرت سیمونز به عنوان اولین فرستاده ویژه ناتو برای قفقاز جنوبی و آسیای مرکزی در سال ۲۰۰۴ منصوب شد، اما روابط با سه کشور گرجستان، ارمنستان و جمهوری آذربایجان روند کندی را در پی داشت.
یکی از موانع این همکاری ها ناهماهنگی سازمان رزم نیروهای مسلح این کشورها و سلاح های به کار رفته در آن بود. جمهوری های آذربایجان و گرجستان برای نزدیک شدن به این پیمان از علاقمندی خود به همسویی با استانداردهای ناتو سخن گفته بودند اما در نهایت در ادامه این مسیر پر فراز و نشیب تاکنون سرنوشت استاندارد سازی نیروهای مسلح طرفین در هاله ای از ابهام قرار دارد.
به این موارد دستمزد پایین نیروهای مسلح را در این دو کشور نیز باید افزود که در گرجستان شورش هایی در واحدهای نظامی و فرار سربازان از خدمت را باعث شد.
منبع: ایران دیپلماسی
